 | | | | | |
|
Ik had vanuit Nederland allemaal spullen meegenomen om de auto van Sergiu, een van de Moldavische medewerkers, te versieren. Dus de avond voor de WK-finale Nederland-Spanje heb ik samen met een andere Nederlandse vrijwilliger, Jarno, de auto versierd. Dit moest heel stiekem, want we wilden niet dat Sergiu ons zag. Bij het inwikkelen van de auto met Hup-Holland-Hup-tape duwde Jarno iets te hard op de auto waardoor het alarm begon. Gelukkig stopte die na een fractie van een seconde alweer. Uiteindelijk was de hele auto ingewikkeld met tape, zaten en stickers op de zijkanten, een sticker op het raam en een nederlandse vlag op de motorkap. We hebben vaak weg moeten duiken omdat Sergiu langs liep, maar het duister hielp ons een handje!
Sergiu vond het een heel geslaagde grap!
|
|
In december 2009 was ik bij een vrouw van begin 50 op bezoek geweest. Zij leeft in een apartement met 3 kamers. Maar omdat het raam van de slaapkamer kapot is, slaapt ze in de woonkamer. Geld om het raam te repareren heeft ze niet. Verder dreigde ze elke winter weer dood te vriezen of te verhongeren, ze had namelijk geen baan en dus ook geen geld om eten en brandhout te kopen. Resultaat: dagenlang niet eten en een huis waar het 's nachts hard kan vriezen.
Ik heb haar toen geld gegeven, waarmee zij eten en brandhout heeft gekocht. Hierop overleefde zij de winter (in Moldavië kan het -20 graden worden in de winter!).
In de zomer van 2010 zou ik weer bij haar op bezoek gaan. Eerst zou ik met 2 zendelingen, die in dat dorpje werkten, naar de kerk gaan. Achteraf zouden we Margaretha gaan bezoeken. Margaretha was hiervan nog niet op de hoogte.
Toen wij de kerk uitliepen na de dienst stond Margaretha daar! Ze vertelde: 'ik zat thuis, toen ik erg het gevoel kreeg dat er wat stond te gebeuren bij de kerk. Dus ik ben hier naartoe gekomen, en daar ben je! Ik heb lang naar je uitgegeken!'
Is dit toeval? Ik denk het niet. Ze had nog nooit eerder zo'n gevoel gehad, dat vertelde ze. En meteen de eerste keer bleek dat gevoel te kloppen! Ik zie hierin God's leidende hand.
Margaretha was niet gelovig, maar na deze gebeurtenis zei ze: 'ik wil ook mee met het kerkweekend, en me aansluiten bij de kerk!' Dus voor haar was dit een heel duidelijk teken!
|
|
Een aantal jongens die ik vanuit het zomerkamp kende, hadden een mobiele telefoon. Maar uiteraard hadden ze geen beltegoed, de kinderen in de weeshuizen hebben nauwelijks of geen geld.
Als ik 's avonds in mijn apartement was verveelde ik me soms. Dus heb ik een van de jongens (13 jaar) 100 lei (dat is 6 euro) beltegoed gegeven. Toen konden we elkaar avondenlang smsjes sturen. Hij blij, ik blij!
En waar onze smsjes over gingen? Gewoon over de mensen die we kenden uit het kamp. Hij had nog contact met en aantal jongens, dus zo bleef ik ook op de hoogte van het wel en wee van 'mijn' jongens.
|
|
In het eerste kamp van 2010 hadden we een jongetje, Roma. Roma was nogal druk en had wat moeite om mee te komen.
Op een dag tijdens de sporttijd deed het Nederlandse team spelletjes met de kinderen. Roma wilde de ballonnen laten knallen en de ballen meenemen. Een van de Moldavische leiding vroeg mij of ik op Roma wilde letten. Ik wist dat hij het erg leuk vond om foto's te maken, dus ik ben met hem gaan fotograferen. Hij vond het prachtig en zorgde voor meer dan 100 foto's in een half uur!
Een van de Nederlanders, Marjolein, kon het goed met hem vinden. Zij kreeg het voor elkaar dat hij leuk meedeed met een spelletje. Zo had iedereen zijn kinderen, waarmee hij/zij kon spelen en het goed kon vinden.
|
|
Ik ging samen met Iosif (13), een jongen uit het team waarvan ik leiding was, naar de douche. Zoals u weet bestaat die uit zes douchekoppen naast elkaar, zonder afscheidingen. Dus wij hadden allebei onze zwembroek aangedaan, en wilden een douche nemen. Helaas was het water bijna op. We haalden het laatste uit de leidingen door de kranen open te draaien, en het water met onze handen op te vangen en over onszelf uit te smeren. Doordat we nat waren werd het wel erg koud. Er kwam een leider langs, die vertelde dat er binnen 5 minuten weer water zou zijn. Dus vijf lange minuten in de kou gewacht... en er was water! Maar alleen nog koud water. Dus nog 10 minuten gewacht, en toen was de boiler klaar en konden we (samen onder één douchekop) warm douchen. Een interessante ervaring!
|
|
Ik kreeg vanuit Nederland 2 muziekdoosjes mee. In het kamp heb ik ze op een gegeven moment gedemonstreerd. Alle kinderen, en vooral de jongens van een jaar of 12/14 vonden ze leuk. Ook de dove kinderen liepen veel met de doosjes rond, want met een muziekdoosje kunnen zij de muziek voelen...
De doosjes moesten worden opgewonden, en ik dacht dat de kinderen, die nogal hardhandig zijn, het opwindsysteem snel kapot zouden draaien. Toch was het eerste doosje pas na 6 dagen kapot (en vele uren muziek later) en het andere doosje heeft zelfs het hele kamp volgehouden!
|
|
Het water in het kamp komt uit de rivier, de Nistru, die op 200 meter afstand van het kamp stroomt. Het water wordt met een grote leiding naar het kamp geleid, waar het wordt gefilterd. Deze filtering duurt een tijdje, en als de waterstand in de rivier te laag is, stroomt er geen water door de leiding.
Het gebeurde ons 's avonds regelmatig dat we dus geen water hadden. Dit was erg lastig met tandenpoetsen, douchen (erg fijn na een dag zweten) en handen wassen.
Als we weer geen water hadden, en we zagen teamleden aankomen, riepen we al ''we ran out of water'', wat betekent: '' we zijn door het water heen''.
|
|
Ik leende mijn mobieltje op een dag uit aan Victor, een jongen van 13. Hij speelde er de hele dag op, en aan het einde van de dag kwam hij hem terugbrengen. De volgende dag kwam hij het mobieltje weer lenen, en zo ging het de hele week. Hij hing er een beertje aan, zijn enige bezit. Aan het einde van de week kreeg ik mijn mobieltje terug, inclusief beertje. Ik vroeg hem of hij hem niet terug wilde, maar dit wilde hij niet. Het was zijn manier om mij te bedanken. Het beertje hangt nu boven mijn bed op mijn slaapkamer.
Dit is een typisch voorbeeld van wat een beetje aandacht en liefde losmaakt bij de kinderen. Ze zijn dit niet gewend, en zijn er helemaal ondersteboven van.
|
|
Een aantal van de kleinste kinderen in het kamp vroegen zich af of ik van chocolade ben gemaakt. Ze hadden nog nooit een bruin iemand gezien, want in Moldavië wonen geen gekleurde mensen.
Dus toen ik de eerste dagen in het kamp was kwamen er verschillende kinderen naar mij toe om te 'voelen'. Ze probeerden het 'bruine laagje' eraf te poetsen... toen dat niet lukte probeerde een klein meisje of ze mij op kon eten :-). Ze likte aan mijn pink.
Uiteindelijk snapten de kinderen dat ik bruin geboren ben, en dat het er dus niet af zou gaan... Al bleef ik zo bijzonder dat er elke dag over mij gepraat werd en dat een heleboel kinderen met mij op de foto wilden.
|
| |
| |
| | | |
|
